A grown-up disease

Eg klarar som regel å kunne setje meg inn i tankegongen til andre menneske. Sjølv om eg ikkje nødvendigvis er einig, så plar eg å kunne forstå kvifor dei meinar det dei gjer. Rasistar derimot, forstår eg meg ikkje på. Korleis ein kan tenkje at eit menneske er verdt meir enn eit anna, nei, eg skjønnar det ikkje. Eg synes det er direkte skremmande kor ofte eg kjem i situasjonar der nokon verdt utsett for rasisme. Seinast på fredag opplevde eg at ein fyr begynte å rope dei typiske tinga som "dra deg tilbake dit du kjem frå" og "jævla muslim"  til ein bartendar her i Førde, grunnen var at han ikkje fekk gratis øl (?). 

Spesielt på nettet har eg lagt merke til stygge kommentarar retta mot dei med utenlandsk bakgrunn, særlig no etter at innvandringa har auka såpass. Folk oppfordrar blant anna om å følgje vårt kjære naboland sitt eksempel, og byrje å setje fyr på asylmottak. Asylmottak der det bur redde barnefamiliar og einsame mindreårige, som kom til Noreg fordi heimlandet omtrent er bomba vekk.  I Sverige er det brent ned bygg for mange millionar kroner fordi ein meiner staten ikkje har råd til å huse fleire flyktningar. Korleis kan nokon tenkje at ei slik handling er logisk?



Korleis kan ein meine at vi nordmenn har rett til å leve i luksus, medan andre verken har pengar, mat eller ein stad å bu? Vi sitter her i dei fine husa våre med fulle kjøleskap og eit lass med ting vi ikkje treng, og så klagar vi på at vi må bruke litt skattepengar på å hjelpe dei som har ingenting. Nei, disse navsnyltarane har ikkje noko her å gjere, har eg høyrt mange gongar. Men dei som faktisk ønsker å bli ein del av det norske samfunnet, finne seg arbeid, betale skatt osv, dei burde vel vere velkomne? Nei,dei kan jo ikkje stjele norske menn sine jobbar!

Eg kan til ein viss grad forstå at nordmenn er redde for innvandringa. Vi høyrer heile tida om muslimske terroristar, valdtektsmenn, kvinnemishandlarar, doplangarar og kriminelle elles. Frykta fører til at vi støttar ut muslimane frå samfunnet. Når ein ikkje har ein sjanse for å bli integrert i samfunnet vårt synes ikkje eg det er rart at ein leitar etter andre omgangskretsar, som t.d rusmiljøet. Det er slik vi menneske er bygd opp, vi treng å høyre til ein stad. Eg har sjølv vore ein del av rusmiljøet, om sant skal seiast er eg vel framleis det, og eg vil seie mykje av grunnen til det er nettopp kor lett det var å bli ein del av det miljøet. I rusmiljøet forhåndsdømmer ein sjeldan. Hudfarge, religion, meiningar og forutsetnader betyr lite. Om vi hadde klart å gjere samfunnet elles like imøtekommande, trur eg antal kriminelle ville synke dramatisk, både blant innvandrarar og etniske nordmenn.

Eg vil oppfordre alle til å ha ei open haldning til nye menneske. Det treng ikkje vere meir som skal til. 

Magi

Beklager kvaliteten! Eg syntes bileta var så fine at eg ville leggje dei ut likevel. Om nokon skulle lure er dei tekne på Værlandet.

Feminisme

Feminismen er misforstått. Fullstendig misforstått. Folk tenkjer at feminisme handlar om at kvinner er overlegne menn og burde styre verda, medan det eigentleg handlar om det heilt motsette. Ein feminist treng ikkje å vere sjølhøgtidelig, bitter, prektig og inngrodd av kroppshår. Ein feminist er ein heilt vanleg person som  synes at kvinner og menn er verdt like mykje og burde ha dei same rettane. Ein person som bryr seg om rettferd, fridom og likeverd.

Ein feminist vil meine at dersom ein mann og ei kvinne gjer den same jobben i eit firma, så burde dei også få den same løna.



Ein feminist vil meine at det ikkje nødvendigvis må vere dama i huset som skal vaske, rydde og lage mat. Dersom både ho og sambuaren er i jobb, burde oppgåvene heime fordelast likt. At menn ikkje kan vaske eller lage mat er ei myte.

Ein feminist vil også meine at både kvinner og menn sjølve bestemmer over sin eigen kropp, og at vald og overgrep ikkje er akseptabelt.

I dag vil kanskje ordet feminisme vere eit dårleg namn på bevegelsen, eit namn som lett kan mistolkast som ein eller annan dameklubb. Då feminismen oppstod derimot var det eit passande namn. I byrjinga av 1800-talet hadde kvinner svært få juridiske, økonomiske og sosiale rettighetar. Det vart skrive nokre bøker som omhandla kvinners rettigheitar, og kvinnene vart etter kvart klare over sin låge status i samfunnet. Men det var ikkje før på slutten av århundre dei hadde ressursane til å starte ein bevegelse, som i 1895 for første gong fekk betegnelsen feminisme.

Kvinner er per dags dato langt i frå så undertrykte som dei var på 1800-talet. Difor er det no slik at feminismen ikkje berre handlar om kvinners rettigheitar, men også menn sine. Personleg synes eg humanisme kunne vore eit passande namn på bevegelsen, men det namnet er allereie i bruk. Det er uansett kvinner som utan tvil er mest undertrykte den dag i dag også. Vi ser det kanskje ikkje så godt her i Noreg, for her er det ikkje store forskjellar mellom rettane til kvinner og menn. I andre land og kulturar derimot er det ikkje alltid slik. Det er tusenvis, sikkert millionar, kvinner som er undertrykte rundt om i verda i 2016. Mange kvinner blir valdteke, tvangsgifta og tvungne til å gjere som ektemannen seier. 

Eg vil også understreke at feminisme på ingen måte betyr at alt skal fordelast likt mellom kvinner og menn.  Menn er til dømes som regel sterkare enn kvinner, og det er naturleg at dei gjer dei tyngste oppgåvene. Feminisme betyr heller ikkje at menn må bli mindre maskuline og kvinner mindre feminine, slik at vi liknar meir på kvarandre. Nei, vi er forskjellige, og det er noko vi må akseptere. Eg ønsker ei verd der alle menneske er like viktige, og alle har ei stemme både heime og i samfunnet dei lev i.

Les mer i arkivet » September 2016 » Mars 2016 » Februar 2016
+ legg meg til som venn


.

Søk i bloggen



Follow





Follow




hits